Heb je wel eens in een tarotlegging gekeken en gevoeld dat de kaarten direct een gesprek met je begonnen? Dat overkwam me onlangs toen de Zeven van Pentagrammen en de Tien van Bekers naast elkaar op tafel verschenen. Het is een combinatie die schuurt, maar ook heel veel rust geeft als je de logica erachter ziet.
In deze blog wil ik dieper ingaan op deze kaarten maar vooral wil ik ingaan op de dynamiek van duurzaam gelukkig zijn.
De Zeven van Pentagrammen toont iemand die leunt op zijn staf. Zijn blik is gericht op de groeiende oogst, maar de lichaamshouding verraadt iets van vermoeidheid. Het is het moment van de ‘pas op de plaats’. Misschien herken je dat wel: je hebt enorm veel energie in iets gestoken — je werk, een relatie, je eigen ontwikkeling — en nu sta je daar. Je kijkt naar wat je hebt neergezet en vraagt je af: “Is dit het nu? Wanneer komt die grote beloning eindelijk?”
En daar, stralend naast deze afwachtende energie, ligt de Tien van Bekers. Een kaart die bijna overstroomt van geluk, harmonie en een diep gevoel van thuiskomen. Het contrast tussen die twee is groot. De ene kaart vraagt om uithoudingsvermogen, de andere belooft vervulling. Juist in die tussenruimte vinden we de weg naar duurzaam geluk.
De tuin als spiegel voor jouw leven
Samen wijzen deze kaarten je een solide pad. Die afwachtende figuur op de eerste kaart? Dat mag je best af en toe zijn. Zeker na een periode van hard werken is reflectie essentieel. Maar hier zit de kneep: we leven in een tijd waarin alles direct moet. We willen de oogst, maar hebben geen zin in de modder aan onze schoenen.
Ik vergelijk het vaak met het onderhouden van een tuin. Je kunt een hele zaterdag zwoegen in de aarde. Aan het einde van de dag trek je je handschoenen uit, kijkt om je heen en… de boel is hooguit wat netter. Het echte resultaat, die weelderige bloemenzee waar je op hoopt, is nog nergens te bekennen.
Tuinieren is een prachtige metafoor voor het cultiveren van tevredenheid. Het vraagt om een combinatie van actie en overgave. Je bewerkt de grond, zaait de zaden, en dan gebeurt er schijnbaar helemaal niets. Je verwijdert wat onkruid, geeft wat water en dan moet je vooral leren om niet elke dag aan die zaadjes te trekken om te zien of ze al groeien. Als je echter goed blijft zorgen voor je basis, gaat het na die periode van stilstand ineens heel snel.
De valkuil van de constante piekervaring
De Tien van Bekers is een kaart van bestemming. Het verbeeldt waar we bijna allemaal naar streven. Toch voelt dit voor velen als een onhaalbaar ideaal, alsof dat geluk alleen voor anderen is weggelegd.
Wat ik vaak zie in mijn werk, is dat mensen vastlopen omdat ze denken dat geluk een constante achtbaan van hoogtepunten moet zijn. Maar het leven bestaat voor een groot deel uit de ’tussendagen’. Dagen die niet slecht zijn, maar ook niet spectaculair. De alledaagse routine, je werk, de tijd met je dierbaren — dat is de grondlaag van je bestaan.
Wanneer je jezelf voortdurend meet aan de buitenkant van een ander, die schijnbaar altijd succes heeft, verandert de Zeven van Pentagrammen in een kaart van onvrede. Je ziet dan alleen wat er nog niet is. Je raakt verstrikt in het najagen van extremere prikkels, terwijl de ware rijkdom juist in de herhaling en de rust zit.
De wijsheid van een boterham met tevredenheid
Mijn moeder had daar een mooie uitdrukking voor: ze sprak vaak over de “boterham met tevredenheid”. Dat klinkt misschien wat ouderwets, maar er zit een diepe filosofische laag onder. Het betekent dat je leert te genieten van wat er nú op je bord ligt, zonder alvast te loeren naar de taart van de buren.
Dit is hoe je innerlijke rust vinden kunt in een wereld die nooit stilstaat. Het gaat erom dat je jouw kleine successen ziet als dagelijkse momenten van waarde. Die grote momenten van de Tien van Bekers — de vakanties, de feesten, de grote doorbraken — zijn prachtig, maar ze krijgen hun glans juist doordat ze er niet altijd zijn. Voortdurende euforie wordt immers ook een sleur.
Meebewegen met het ritme van de seizoenen
Deze dynamiek doet me ook denken aan het Keltisch jaarwiel. De natuur dwingt zichzelf niet om het hele jaar door te bloeien. Er is een winter waarin alles onder de grond lijkt te sterven, maar in feite krachten verzamelt.
Jouw pad naar geluk verloopt niet in een strakke lijn omhoog. Er zijn periodes van ‘zaaien’ en ‘wachten’ (de Zeven van Pentagrammen) die onvermijdelijk voorafgaan aan de ‘oogst’ (de Tien van Bekers). Zonder de geduldige groei is er geen uitbundige vervulling. Door dit ritme te accepteren, haal je de druk van de ketel. Je hoeft niet elke dag ‘aan’ te staan. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn bij het proces waar je nu in zit.
Stil Staan bij Wat Je Écht Voelt: Drie Reflectievragen
Inzicht is pas waardevol als het ergens in je dagelijks leven landt. Pak eens een moment van rust en denk na over de volgende vragen:
- Op welk gebied in je leven ben je momenteel hard aan het werk zonder dat je direct resultaat ziet? Kun je daar met meer zachtheid naar kijken?
- Wat betekent ‘een boterham met tevredenheid’ voor jou op een heel gewone dinsdagmiddag?
- Kijk je naar je eigen groei, of ben je onbewust je eigen ’tuin’ aan het vergelijken met de (bewerkte) foto’s van de tuin van een ander?
Een moment voor jezelf
Soms komt iets precies op het goede moment op jouw weg. Misschien voel je dat je momenteel in zo’n tussenfase zit: het oude werkt niet meer, maar het nieuwe is nog niet volledig zichtbaar. Inzicht in je eigen patronen is een prachtige eerste stap, maar soms heb je behoefte aan iemand die even met je meekijkt naar het grotere plaatje.
Als je behoefte hebt aan meer helderheid of hulp wilt bij het vinden van je eigen ritme, dan ben je van harte welkom. Samen kunnen we via een consult of coachingstraject kijken naar wat jouw ‘innerlijke tuin’ op dit moment nodig heeft om weer tot bloei te komen.
🧭 Maak hier een afspraak voor een persoonlijk tarotconsult
